با وجود مرزهای فعال، بازار بزرگ و ظرفیتهای قابل توجه برای تجارت و ترانزیت، روابط لجستیکی ایران و پاکستان همچنان در وضعیتی متناقض قرار دارد؛ مسیری که از نظر جغرافیایی نزدیک است، اما در عمل با ابهامهای امنیتی، محدودیتهای سیاسی و ضعف زیرساختی فاصلهای طولانی تا تبدیل شدن به یک کریدور پایدار دارد.
در حالی که بخشی از کانتینرهای ایرانی در بنادر کراچی و قاسم دپو شده و عبور آنها از خاک پاکستان با موانع متعدد روبهروست، فعالان بخش خصوصی معتقدند توسعه زیرساختهایی مانند خطآهن چابهار–زاهدان و شکلگیری هاب لجستیکی در زاهدان میتواند در آینده مسیر تازهای برای ترانزیت منطقهای ایران باز کند.