چابهار با تحقق تنها ۲۰ از ۸۵ میلیون دلار وعده شده از سوی هند، در برابر گوادر متکی بر سبد ۴۶ تا ۵۴ میلیارد دلاری چین عقب مانده است.
معافیت تحریم دستاورد چشمگیری نداشت و لغو آن نیز اثر ساختاری پررنگی ایجاد نکرد؛ مساله اصلی نبود راهبرد واحد و اتکای نادرست در شراکتهاست.
مسیر اصلاح در بازتنظیم شراکت به سمت ظرفیت همکاری با چین و تکمیل پیوندهای ریلی و جاده ای میان چابهار و گوادر تعریف میشود.
با وجود توافق های اخیر ایران و ازبکستان برای لغو دوزبلاغ، توقف کامیون های ایرانی در مرز آلات ادامه دارد؛ ریشه ماجرا به تفسیر ازبکستان از دوزبلاغ ثالث، اسناد حمل با مبدأ ثالث در اثر تحریم و ابهام در متن توافق برمی گردد. فعالان صنفی از زیاده خواهی رقبا و تلاش برای انتقال بار به ناوگان آسیای میانه می گویند؛ حتی برخی شرکت های ایرانی با پلاک خارجی کار میکنند.
اهمال در نهادینه کردن روابط دو و چندجانبه و نبود متولی واحد برای فروش خدمات لجستیکی، ایران را زیر هجوم کریدوری قرار داده؛ همسایگان با پشتوانه آمریکا از زنگزور/TRIPP تا فاو–ترکیه–اروپا مسیرهای رقیب میسازند. باورصاد با مرور پروندههایی مثل باکو–جیهان و فرصتسوزیهای ریلی در محور غرب و تبریز–نوردوز میگوید: جغرافیای ایران حذفپذیر نیست اما بدون برنامه، سرمایهگذاری و تنشزدایی، سهم ترانزیت واگذار میشود. مسیر اقدام شامل حکمرانی واحد ترانزیت و فروش خدمات، تکمیل گلوگاههای ریلی و بندری و فعالسازی ارس است. جمعبندی: تعیین تکلیف سیاست خارجی و خروج از رخوت، شرط بازگشت ایران به بازی کریدورهاست.
فرونشست ژئوپلیتیکی ایران حاصل سه عامل است: ستیز با نظم بینالملل، غفلت از اتصال به همسایهها و واگذاری مسیرهای مواصلاتی؛ همزمان پیشروی زنگزور/TRIPP ریسک محدود شدن دسترسی به اروپا و کاهش نقش ایران در ترانزیت و انرژی را تشدید میکند.
ارزیابی کارشناسان نشان میدهد مسیر ایران هنوز مزیت امنیت و هزینه دارد، اما بدون برنامه و ائتلاف، قواعد بازی را دیگران مینویسند.
«مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بینالمللی» در این گفتوگو طرحی سیاسی و امنیتی ترسیم میشود که با کنترل انرژی و ترانزیت، خطر کاهش نقش ایران را بالا میبرد و مسیر گسترش ناتو تا دوسوی خزر را تقویت میکند. راهکارهای عملی شامل فعالسازی کریدور ارس، احیای راهآهن جلفا و ایجاد تقارن وابستگی با باکو و آنکارا است. به ارزیابی دکتر احمد کاظمی، زمان تصمیمگیری محدود است و جنگ کریدورها تا حدود ۲۰۳۰ فروکش میکند.
بیش از سه ماه از توقف 2500 کامیون ایرانی در مرزهای افغانستان میگذرد؛ معضلی که با تغییر ناگهانی استاندارد سوخت توسط طالبان آغاز شد و علیرغم مذاکرات متعدد، همچنان ادامه دارد. حدود 2000 تانکر سوخت در مرزهای میلک و دوغارون و 500 کامیون کانتینربر در مرز اسلامقلعه متوقف شدهاند، در حالی که طالبان با اطلاعرسانی تنها پنج روز قبل از اجرا، سقف مجاز سولفور را از 10000 به 2000 پیپیام کاهش داد. سفر هیئت بخش خصوصی ایران به نیمروز و مذاکره با مسئولان افغانستانی، علیرغم وعدههای مساعد، تاکنون نتیجهای نداشته و رانندگان معترض در اقدامی اعتراضی، مرز میلک را مسدود کردهاند. این وضعیت نه تنها خسارت سنگین مالی به کامیونداران وارد کرده، بلکه صادرات محصولات ایرانی به افغانستان را مختل و 2000 کانتینر را در بندرعباس متوقف کرده است. در حالی که بخش خصوصی راهکارهایی چون ترانشیپ توسط کامیونهای افغانی پیشنهاد داده، فقدان پیگیری مؤثر دیپلماتیک و عدم پاسخگویی مسئولان ایرانی، این بحران را به چالشی فراتر از یک مشکل مرزی تبدیل کرده است.
صنعت حملونقل سبک ایران با ۲.۵ میلیون وانتبار، از بیسرپرستی به بدسرپرستی و تعدد متولی دچار شده است. طرح ساماندهی که قرار بود با شناسایی ناوگان و تفکیک فعالان انجام شود، نهتنها اجرا نشد بلکه به دستاویز تأمین منابع متولیان متعدد تبدیل شد. سیدرضا محمدی، رئیس کانون سراسری انجمنهای صنفی وانتبار، در این گفتگو به تضاد میان شهرداریها، سازمان راهداری و اصناف، هدررفت یارانههای دولتی، نبود آمار دقیق و راهکارهای ساماندهی واقعی میپردازد.
در سال ۱۳۹۷، برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی، سند آمایش مراکز لجستیکی کشور با پیشبینی ۳۰ مرکز تصویب شد که قرار بود ۳۰ درصد هزینههای لجستیکی و ۴۴ درصد مصرف سوخت را کاهش دهد. هفت سال بعد، هیچیک از این مراکز ساخته نشده است. در همین مدت، عربستان که دو سال بعد از ایران چشمانداز لجستیکی خود را تعیین کرد، بیش از نیمی از ۵۸ مرکز پیشبینیشده را احداث کرد. در نشستی در دانشگاه علموصنعت، کارشناسان نبود متولی واحد، تکهپاره شدن مسئولیتها و عدم شایستهسالاری را دلایل اصلی این شکست اعلام و هشدار دادند که ایران در حال بیاثر کردن مزیتهای ژئوپلیتیک خود است.
دکتر میرسامان پیشوایی، استاد دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه علموصنعت، در گفتوگو با ترابران آنلاین، صنعت لجستیک ایران را بدون متولی واحد و چشمانداز مشخص میخواند. او با اشاره به جمله «هیچ باد موافقی برای کشتی بیهدف نمیوزد»، بر ضرورت ایجاد نهاد متولی و ثبات در سیاستگذاری تاکید میکند. پیشوایی معتقد است ایران با موقعیت ژئوپلیتیک ممتاز میتواند هاب لجستیکی شود، اما با مسیر فعلی و نبود برنامه ملی، چشمانداز مطلوبی شکل نخواهد گرفت و فرصتها از دست خواهد رفت.
بیش از ۳۰۰ کامیون حامل سوخت ایرانی بیش از یک ماه است در مرز میلک به دلیل ادعای «عدم انطباق با استانداردهای افغانستان» متوقف شدهاند. کارشناسان حوزه حملونقل بر سر علت این بحران اختلاف دارند؛ برخی بیکیفیتی سوخت صادراتی ایران و نبود نظارت در مرزها را مقصر میدانند، برخی دیگر تغییرات ناگهانی استانداردهای طالبان را عامل اصلی توقف کامیونها میخوانند. در این میان، رانندگان ایرانی هر شب ۱۰۰ دلار ضرر میکنند و قربانی اصلی این اختلافاند.
چابهار با تحقق تنها ۲۰ از ۸۵ میلیون دلار وعده شده از سوی هند، در برابر گوادر متکی بر سبد ۴۶ تا ۵۴ میلیارد دلاری چین عقب مانده است.
با وجود توافق های اخیر ایران و ازبکستان برای لغو دوزبلاغ، توقف کامیون های ایرانی در مرز آلات ادامه دارد؛ ریشه ماجرا به تفسیر ازبکستان از دوزبلاغ ثالث، اسناد حمل
اهمال در نهادینه کردن روابط دو و چندجانبه و نبود متولی واحد برای فروش خدمات لجستیکی، ایران را زیر هجوم کریدوری قرار داده؛ همسایگان با پشتوانه آمریکا از زنگزور/TRIPP تا
فرونشست ژئوپلیتیکی ایران حاصل سه عامل است: ستیز با نظم بینالملل، غفلت از اتصال به همسایهها و واگذاری مسیرهای مواصلاتی؛ همزمان پیشروی زنگزور/TRIPP ریسک محدود شدن دسترسی به اروپا و
«مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بینالمللی» در این گفتوگو طرحی سیاسی و امنیتی ترسیم میشود که با کنترل انرژی و ترانزیت، خطر کاهش نقش ایران را بالا میبرد و
بیش از سه ماه از توقف 2500 کامیون ایرانی در مرزهای افغانستان میگذرد؛ معضلی که با تغییر ناگهانی استاندارد سوخت توسط طالبان آغاز شد و علیرغم مذاکرات متعدد، همچنان ادامه
صنعت حملونقل سبک ایران با ۲.۵ میلیون وانتبار، از بیسرپرستی به بدسرپرستی و تعدد متولی دچار شده است. طرح ساماندهی که قرار بود با شناسایی ناوگان و تفکیک فعالان انجام
در سال ۱۳۹۷، برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی، سند آمایش مراکز لجستیکی کشور با پیشبینی ۳۰ مرکز تصویب شد که قرار بود ۳۰ درصد هزینههای لجستیکی و ۴۴
دکتر میرسامان پیشوایی، استاد دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه علموصنعت، در گفتوگو با ترابران آنلاین، صنعت لجستیک ایران را بدون متولی واحد و چشمانداز مشخص میخواند. او با اشاره به جمله
بیش از ۳۰۰ کامیون حامل سوخت ایرانی بیش از یک ماه است در مرز میلک به دلیل ادعای «عدم انطباق با استانداردهای افغانستان» متوقف شدهاند. کارشناسان حوزه حملونقل بر سر
چابهار با تحقق تنها ۲۰ از ۸۵ میلیون دلار وعده شده از سوی هند، در برابر گوادر متکی بر سبد ۴۶ تا ۵۴ میلیارد دلاری چین عقب مانده است.
معافیت تحریم دستاورد چشمگیری نداشت و لغو آن نیز اثر ساختاری پررنگی ایجاد نکرد؛ مساله اصلی نبود راهبرد واحد و
با وجود توافق های اخیر ایران و ازبکستان برای لغو دوزبلاغ، توقف کامیون های ایرانی در مرز آلات ادامه دارد؛ ریشه ماجرا به تفسیر ازبکستان از دوزبلاغ ثالث، اسناد حمل با مبدأ ثالث در اثر تحریم و ابهام در متن توافق برمی گردد. فعالان صنفی از زیاده خواهی رقبا و
اهمال در نهادینه کردن روابط دو و چندجانبه و نبود متولی واحد برای فروش خدمات لجستیکی، ایران را زیر هجوم کریدوری قرار داده؛ همسایگان با پشتوانه آمریکا از زنگزور/TRIPP تا فاو–ترکیه–اروپا مسیرهای رقیب میسازند. باورصاد با مرور پروندههایی مثل باکو–جیهان و فرصتسوزیهای ریلی در محور غرب و تبریز–نوردوز میگوید: جغرافیای
فرونشست ژئوپلیتیکی ایران حاصل سه عامل است: ستیز با نظم بینالملل، غفلت از اتصال به همسایهها و واگذاری مسیرهای مواصلاتی؛ همزمان پیشروی زنگزور/TRIPP ریسک محدود شدن دسترسی به اروپا و کاهش نقش ایران در ترانزیت و انرژی را تشدید میکند.
ارزیابی کارشناسان نشان میدهد مسیر ایران هنوز مزیت امنیت
«مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بینالمللی» در این گفتوگو طرحی سیاسی و امنیتی ترسیم میشود که با کنترل انرژی و ترانزیت، خطر کاهش نقش ایران را بالا میبرد و مسیر گسترش ناتو تا دوسوی خزر را تقویت میکند. راهکارهای عملی شامل فعالسازی کریدور ارس، احیای راهآهن جلفا و ایجاد
بیش از سه ماه از توقف 2500 کامیون ایرانی در مرزهای افغانستان میگذرد؛ معضلی که با تغییر ناگهانی استاندارد سوخت توسط طالبان آغاز شد و علیرغم مذاکرات متعدد، همچنان ادامه دارد. حدود 2000 تانکر سوخت در مرزهای میلک و دوغارون و 500 کامیون کانتینربر در مرز اسلامقلعه متوقف شدهاند، در
صنعت حملونقل سبک ایران با ۲.۵ میلیون وانتبار، از بیسرپرستی به بدسرپرستی و تعدد متولی دچار شده است. طرح ساماندهی که قرار بود با شناسایی ناوگان و تفکیک فعالان انجام شود، نهتنها اجرا نشد بلکه به دستاویز تأمین منابع متولیان متعدد تبدیل شد. سیدرضا محمدی، رئیس کانون سراسری انجمنهای صنفی
در سال ۱۳۹۷، برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی، سند آمایش مراکز لجستیکی کشور با پیشبینی ۳۰ مرکز تصویب شد که قرار بود ۳۰ درصد هزینههای لجستیکی و ۴۴ درصد مصرف سوخت را کاهش دهد. هفت سال بعد، هیچیک از این مراکز ساخته نشده است. در همین مدت، عربستان
دکتر میرسامان پیشوایی، استاد دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه علموصنعت، در گفتوگو با ترابران آنلاین، صنعت لجستیک ایران را بدون متولی واحد و چشمانداز مشخص میخواند. او با اشاره به جمله «هیچ باد موافقی برای کشتی بیهدف نمیوزد»، بر ضرورت ایجاد نهاد متولی و ثبات در سیاستگذاری تاکید میکند. پیشوایی معتقد
بیش از ۳۰۰ کامیون حامل سوخت ایرانی بیش از یک ماه است در مرز میلک به دلیل ادعای «عدم انطباق با استانداردهای افغانستان» متوقف شدهاند. کارشناسان حوزه حملونقل بر سر علت این بحران اختلاف دارند؛ برخی بیکیفیتی سوخت صادراتی ایران و نبود نظارت در مرزها را مقصر میدانند، برخی دیگر
چابهار با تحقق تنها ۲۰ از ۸۵ میلیون دلار وعده شده از سوی هند، در برابر گوادر متکی بر سبد ۴۶ تا ۵۴ میلیارد دلاری چین عقب مانده است.
معافیت تحریم دستاورد چشمگیری نداشت و لغو آن نیز اثر ساختاری پررنگی ایجاد نکرد؛ مساله اصلی نبود راهبرد واحد و اتکای نادرست در شراکتهاست.
مسیر اصلاح در بازتنظیم شراکت به سمت ظرفیت همکاری با چین و تکمیل پیوندهای ریلی و جاده ای میان چابهار و گوادر تعریف میشود.
با وجود توافق های اخیر ایران و ازبکستان برای لغو دوزبلاغ، توقف کامیون های ایرانی در مرز آلات ادامه دارد؛ ریشه ماجرا به تفسیر ازبکستان از دوزبلاغ ثالث، اسناد حمل با مبدأ ثالث در اثر تحریم و ابهام در متن توافق برمی گردد. فعالان صنفی از زیاده خواهی رقبا و تلاش برای انتقال بار به ناوگان آسیای میانه می گویند؛ حتی برخی شرکت های ایرانی با پلاک خارجی کار میکنند.
اهمال در نهادینه کردن روابط دو و چندجانبه و نبود متولی واحد برای فروش خدمات لجستیکی، ایران را زیر هجوم کریدوری قرار داده؛ همسایگان با پشتوانه آمریکا از زنگزور/TRIPP تا فاو–ترکیه–اروپا مسیرهای رقیب میسازند. باورصاد با مرور پروندههایی مثل باکو–جیهان و فرصتسوزیهای ریلی در محور غرب و تبریز–نوردوز میگوید: جغرافیای ایران حذفپذیر نیست اما بدون برنامه، سرمایهگذاری و تنشزدایی، سهم ترانزیت واگذار میشود. مسیر اقدام شامل حکمرانی واحد ترانزیت و فروش خدمات، تکمیل گلوگاههای ریلی و بندری و فعالسازی ارس
فرونشست ژئوپلیتیکی ایران حاصل سه عامل است: ستیز با نظم بینالملل، غفلت از اتصال به همسایهها و واگذاری مسیرهای مواصلاتی؛ همزمان پیشروی زنگزور/TRIPP ریسک محدود شدن دسترسی به اروپا و کاهش نقش ایران در ترانزیت و انرژی را تشدید میکند.
ارزیابی کارشناسان نشان میدهد مسیر ایران هنوز مزیت امنیت و هزینه دارد، اما بدون برنامه و ائتلاف، قواعد بازی را دیگران مینویسند.
«مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بینالمللی» در این گفتوگو طرحی سیاسی و امنیتی ترسیم میشود که با کنترل انرژی و ترانزیت، خطر کاهش نقش ایران را بالا میبرد و مسیر گسترش ناتو تا دوسوی خزر را تقویت میکند. راهکارهای عملی شامل فعالسازی کریدور ارس، احیای راهآهن جلفا و ایجاد تقارن وابستگی با باکو و آنکارا است. به ارزیابی دکتر احمد کاظمی، زمان تصمیمگیری محدود است و جنگ کریدورها تا حدود ۲۰۳۰ فروکش میکند.
بیش از سه ماه از توقف 2500 کامیون ایرانی در مرزهای افغانستان میگذرد؛ معضلی که با تغییر ناگهانی استاندارد سوخت توسط طالبان آغاز شد و علیرغم مذاکرات متعدد، همچنان ادامه دارد. حدود 2000 تانکر سوخت در مرزهای میلک و دوغارون و 500 کامیون کانتینربر در مرز اسلامقلعه متوقف شدهاند، در حالی که طالبان با اطلاعرسانی تنها پنج روز قبل از اجرا، سقف مجاز سولفور را از 10000 به 2000 پیپیام کاهش داد. سفر هیئت بخش خصوصی ایران به نیمروز و
صنعت حملونقل سبک ایران با ۲.۵ میلیون وانتبار، از بیسرپرستی به بدسرپرستی و تعدد متولی دچار شده است. طرح ساماندهی که قرار بود با شناسایی ناوگان و تفکیک فعالان انجام شود، نهتنها اجرا نشد بلکه به دستاویز تأمین منابع متولیان متعدد تبدیل شد. سیدرضا محمدی، رئیس کانون سراسری انجمنهای صنفی وانتبار، در این گفتگو به تضاد میان شهرداریها، سازمان راهداری و اصناف، هدررفت یارانههای دولتی، نبود آمار دقیق و راهکارهای ساماندهی واقعی میپردازد.
در سال ۱۳۹۷، برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی، سند آمایش مراکز لجستیکی کشور با پیشبینی ۳۰ مرکز تصویب شد که قرار بود ۳۰ درصد هزینههای لجستیکی و ۴۴ درصد مصرف سوخت را کاهش دهد. هفت سال بعد، هیچیک از این مراکز ساخته نشده است. در همین مدت، عربستان که دو سال بعد از ایران چشمانداز لجستیکی خود را تعیین کرد، بیش از نیمی از ۵۸ مرکز پیشبینیشده را احداث کرد. در نشستی در دانشگاه علموصنعت، کارشناسان نبود متولی
دکتر میرسامان پیشوایی، استاد دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه علموصنعت، در گفتوگو با ترابران آنلاین، صنعت لجستیک ایران را بدون متولی واحد و چشمانداز مشخص میخواند. او با اشاره به جمله «هیچ باد موافقی برای کشتی بیهدف نمیوزد»، بر ضرورت ایجاد نهاد متولی و ثبات در سیاستگذاری تاکید میکند. پیشوایی معتقد است ایران با موقعیت ژئوپلیتیک ممتاز میتواند هاب لجستیکی شود، اما با مسیر فعلی و نبود برنامه ملی، چشمانداز مطلوبی شکل نخواهد گرفت و فرصتها از دست خواهد رفت.
بیش از ۳۰۰ کامیون حامل سوخت ایرانی بیش از یک ماه است در مرز میلک به دلیل ادعای «عدم انطباق با استانداردهای افغانستان» متوقف شدهاند. کارشناسان حوزه حملونقل بر سر علت این بحران اختلاف دارند؛ برخی بیکیفیتی سوخت صادراتی ایران و نبود نظارت در مرزها را مقصر میدانند، برخی دیگر تغییرات ناگهانی استانداردهای طالبان را عامل اصلی توقف کامیونها میخوانند. در این میان، رانندگان ایرانی هر شب ۱۰۰ دلار ضرر میکنند و قربانی اصلی این اختلافاند.
