ماهنامه ترابران شماره ۲۳۹

سال ۱۴۰۴ در حالی به ایستگاه پایانی می‌رسد که سایه سنگین «تعلیق در تصمیم» و «تصلب ساختار مدیریتی» ، بیش از هر زمان دیگری بر شریان‌های حیاتی اقتصاد کشورمان سنگینی می‌کند. در این شماره، گرانیگاه بحث را بر «دریامحوری» گذاشته‌ایم؛ مفهومی که نه یک نسخه صرفاً اقتصادی، بلکه آزمونی عملی برای اصلاح الگوی توسعه در کشور است. اما تقلیل این تغییر پارادایم به شعارهای برنامه‌ای، آن را به عریضه‌ای خالی بدل کرده که نشان می‌دهد هنوز «هزار فرسنگ تا دریا» فاصله داریم.پیامد این «زوال تدبیر» ، تنها در کرانه‌ها متوقف نمانده و به تمام شبکه حمل‌ونقل سرریز کرده است؛ از روایت تلخ «چرخش از توسعه به بقا» در هوانوردی که با «صندلی‌های لرزان» و آسمانی ناایمن ، در حسرت بازار ۲۰۲ میلیارد دلاری منطقه مانده است، تا قطارِ ریلی که در «مسیری بی‌بازگشت» تاوانِ «سستی ۷۰ درصدی» را می‌پردازد. بر روی زمین نیز، سیاست‌گذار با رویکردِ پرابهام «انسداد قاچاق یا حمل‌ونقل؟!» ، عملاً شاهرگ ترانزیت را مسدود کرده و «کمبود کامیون» را با تدبیر خود رقم زده است. این شماره، آینه‌ای است برابر سیستمی که «سند دارد اما استناد ندارد» و با «گام‌هایی بی‌عجله»، تنها به بازتولید انفعالی دامن می‌زند که تاوان آن، ناآرامی، بی‌اعتمادی و فرسایش سرمایه اجتماعی است.