۱۴۰۵-۰۶-۱۴
شهریور ۱۴, ۱۴۰۵
شهریور ۱۴, ۱۴۰۵

چرا قطارهای چینی به ایران نمی‌رسند؟ افشای گلوگاه‌های اصلی در مسیر چین-ایران

دبیر انجمن شرکت‌های حمل‌ونقل ریلی با اشاره به افزایش قابل‌توجه تقاضا برای حمل بار در مسیر چین–ایران گفت: در شرایط فعلی تقاضا برای ورود روزانه ۳ تا ۴ قطار از چین به ایران وجود دارد، اما تاکنون بیش از یک قطار در روز از این مسیر وارد ایران نشده است.
مسیر ریلی چین ایران

تغییر معادلات در کریدور چین-ایران

سیدعلیرضا سیدوکیلی، دبیر انجمن شرکت‌های حمل‌ونقل ریلی، در میزگرد تخصصی بررسی ظرفیت‌ها و چالش‌های حمل‌ونقل ریلی در مسیر ایران و چین که به میزبانی کمیسیون حمل‌ونقل اتاق بازرگانی تهران برگزار شد، اظهار کرد: بخشی از مسائل موجود در مسیر چین–ایران در حوزه اختیارات و توانمندی شرکت‌های خصوصی قرار دارد، اما بخش قابل‌توجهی از این موضوع به عملکرد و ظرفیت‌های راه‌آهن‌های کشورهای مسیر بازمی‌گردد.

به گزارش ترابران آنلاین به نقل از روابط عمومی انجمن صنفی شرکت‌های حمل‌و‌نقل ریلی، وی با اشاره به تغییر شرایط بازار حمل ریلی چین و ایران افزود: «زمانی ما برای این مسیر به دنبال تقاضا می‌گشتیم، اما امروز تقاضا به دنبال ما می‌گردد.» به گفته سیدوکیلی، در یک ماه اخیر حرکت قطارهای صادراتی از ایران به سمت چین نیز آغاز شده، اما تعداد این قطارها همچنان به‌مراتب کمتر از قطارهای ورودی از چین است.

کمبود ظرفیت قطار در مسیر چین–ایران

دبیر انجمن شرکت‌های حمل‌ونقل ریلی، ظرفیت اختصاص‌یافته از سوی چین برای قطارهای ورودی به ایران را یکی از مسائل کلیدی این کریدور دانست و گفت: در شرایط فعلی تقاضا برای ورود روزانه ۳ تا ۴ قطار به ایران وجود دارد، در حالی که فعالان بخش خصوصی و راه‌آهن تاکنون بیش از یک قطار در روز از چین به ایران دریافت نکرده‌اند.

وی تأکید کرد: بنابراین مسئله اصلی دیگر کمبود تقاضا نیست، بلکه باید برای افزایش ظرفیت قطارهای اختصاص‌یافته به مسیر ایران از سوی چین اقدام کرد.

دو گلوگاه در مسیر چین تا ایران

سیدوکیلی همچنین به وجود دو گلوگاه اصلی در مسیر ریلی چین–ایران اشاره کرد و گفت: یکی از این گلوگاه‌ها «خورگوس» در مرز چین و قزاقستان و دیگری مرز «اینچه‌برون» در مرز ایران و ترکمنستان است.

وی ادامه داد: راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران طی دو هفته اخیر اعلام کرده که در خصوص سرخس با طرف قزاق به یک توافق اولیه دست یافته است، اما بهره‌برداری عملیاتی از این توافق هنوز آغاز نشده است.

به گفته دبیر انجمن شرکت‌های حمل‌ونقل ریلی، برخی شرکت‌های ایرانی نیز مذاکراتی با طرف‌های ازبک و ترکمن داشته و حتی به توافقاتی دست یافته‌اند، اما در عمل مسیر سرخس هنوز فعال نشده است.

وی فعال شدن سرخس را دارای اهمیت ویژه دانست و افزود: با فعال شدن این مسیر، علاوه بر ایجاد یک مسیر جایگزین برای اینچه‌برون، ظرفیت کلی کریدور چین–ایران نیز افزایش خواهد یافت.

بخش خصوصی به‌تنهایی نمی‌تواند گره کریدور را باز کند

سیدوکیلی با بیان اینکه حل مشکلات این کریدور تنها در اختیار شرکت‌های خصوصی نیست، اظهار کرد: شرکت‌های خصوصی بخشی از توان و اختیارات لازم برای رفع مشکلات را در اختیار دارند، اما بیش از نیمی از موضوع به عملکرد و همکاری راه‌آهن‌های کشورهای درگیر در این کریدور وابسته است.

وی در ادامه از حسین عاشوری، قائم‌مقام و معاون سابق شرکت راه‌آهن، به‌عنوان یکی از مدیران باسابقه حوزه ریلی یاد کرد و گفت حضور افراد باتجربه و آشنا با ساختار راه‌آهن می‌تواند در حل مسائل این مسیر و توسعه همکاری‌های ریلی مؤثر باشد.

سیدوکیلی همچنین بر استفاده از ظرفیت بخش خصوصی و فعالان اقتصادی مستقر در چین برای توسعه این کریدور تأکید کرد و خواستار تقویت همکاری میان شرکت‌های ایرانی، راه‌آهن و طرف‌های چینی، قزاقستانی و ترکمنستانی شد.

این نشست با هدف بررسی ظرفیت‌ها و چالش‌های پیش‌روی حمل‌ونقل ریلی و ترانزیت ریلی در مسیر ایران، چین، ترکمنستان و قزاقستان و با حضور جمعی از مدیران راه‌آهن، شرکت‌های حمل‌ونقل ریلی و فعالان بخش خصوصی برگزار شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مشابه